Oke, oke….
Schandalig lang geleden.… dus bij deze:

Lieve allemaal, speciaal voor jullie!


Inmiddels is het eind februari, 23 om precies te zijn! Nog 4 dagen en dan begint Grey's Anatomy weer! Maar dat is natuurlijk geen nieuws waar jullie op zitten te wachten. Ik wel hoor, wanhopig!

Ik heb jullie natuurlijk al een tijdje niet meer op de hoogte gehouden, maar heb niet stil gezeten hier! Ergens in November, met Thanksgiving, zijn we met de familie naar Phoenix, Arizona gevlogen. Dat waren 5 heerlijke dagen aan het zwembad, op de fiets en bij de Grand Canyon! Jaaaa, de Grand Canyon! Een dag vrij gekregen en een tour geboekt die ons naar de mooiste plekken rond de Canyon heeft gebracht. Voelde me erg klein hier en ja cliché, maar toch wel een beetje on top of the world. Wat een prachtige plek!!!


In December waren we druk met alle kerstversieringen, voorbereidingen en uitkijken naar onze volgende vakantie! Op kerstochtend waren de kinderen betoverd en om 6 uur door het huis aan het rennen! Mandy-Mandy-Mandy-MANDYYYY!! SANTA CAME!! MANDY HE REALLY CAME!!
Het cadeautjes uitpakken is een waar feest voor de kinderen en ook voor mij, Santa heeft mij schandalig verwend. 's Avonds sluiten we af met een heerlijk diner met zo'n echte grote kalkoen en om de avond compleet te maken begint het ook nog te sneeuwen. Na alle champagne en kalkoen vliegen we twee dagen later naar Orlando, Florida om naar Disney te gaan!

Met nog wat een minimum aan herinneringen van Disney en Parijs is dit allemaal onwijs groot, onwijs leuk en zijn er onwijs veel attracties. We vliegen mee met Peter Pan, varen mee met Jack Sparrow, gaan in de allersnelste en jaaaa meeste gave achtbanen. Oud & Nieuw vieren we op het strand!!! Jaaaa! Mijn aller-aller-aller eerste jaarwisseling met mijn voeten in het zand! In de verte het Disney kasteel met het vuurwerk er omheen! De kids met 100 glowsticks en een muziekje op de achtergrond! Happy New Year!

2014 bestaat uit sneeuw, sneeuw, sneeuw. En toen we na een paar weken eindelijk weer het gras konden zien leek het wel een pesterij dat de volgende dag alles weer wit was.

In februari stond de vakantie naar Nederland gepland en voordat ik het wist was het 12 februari!! Koffer ingepakt, rugzak op mijn rug, ingecheckt, gecontroleerd en een vliegtuig voor mijn neus. Na bijna 11 maanden was het tijd voor een week vakantie terug thuis! Eerst naar London en toen naar Amsterdam. Ongeduldig wachtend op mijn stoel, kwam ik na 11 maanden weer tussen allemaal Nederlands pratende mensen. ' Je vader haalt ons op als we er zijn.' 'Schat, heb jij mijn paspoort?' ' Ja wat wil je dan, cola of fanta?' O, ja Fanta… dat bestaat natuurlijk ook nog bah!

Schiphol voelde een beetje onwerkelijk en ik had graag alle mensen aan de kant geduwd voor me in de paspoort controle. Schiet op, mijn opa en oma en mijn lieve moeder staan allemaal daar aan de andere kant van het glas te wachten. Eenmaal in vertrouwde armen vallen 11 maanden weg en lijkt het als de dag van gisteren dat ik hier nog was.

De schok begint pas buiten, allemaal rokende mensen, blauwe verkeersborden en later terug in Nunspeet ook nog allemaal fietsende mensen! Wat een verschil en even moet ik lachen om mezelf, hoe makkelijk een andere omgeving je gewoon wordt.

De eerste twee avonden vieren we een mooi feestje in de kroeg en de rest van de week bestaat uit familie, vrienden, een bezoek aan de tandarts, het aanpassen aan het tijdsverschil, knuffelen met de kat, bellen met een Nederlandse telefoon, zwemmen in de Eemhof en bezoekjes aan de AH en Hema.

De week vloog voorbij en daarbij kwam ook het afscheid dichterbij. Niet leuk, nooit leuk maar minder erg dan de vorige keer met zoveel leuke dingen om naar terug te gaan.

Terug in NY lag de sneeuw er nogsteeds, maar werden we getrakteerd op twee heerlijke lente dagen. Zomer mag snel komen, want daar zijn we best aan toe. Maar we moeten nog even wachten, eerst nog sneeuw deze week.