‘So, how was your sleep?' Ik probeer mijn lach nog in te houden, maar dit moment is zo hilarisch en vertederend dat het mislukt. Ik kijk op in het gezicht van mijn 3-jarige vriendje, die met zijn gezicht nog altijd heel serieus, wacht op mijn antwoord. ‘Yeah I slept alright, what about you?' Hij denkt even na en antwoordt dan : ‘ Yeah yeah good, but now it's morning so can I have some M&M's als-toe-bliefff..

Even later hoor ik hem nog zeggen, no no Casper you can not niet doen dat als-toe-blief. En als Stella later voor het eerst de hele Nederlandse zin zonder hulp kan formuleren doen we nog net geen vreugdedans. Het begint stukje bij beetje te komen.

Maar nu even terug naar het feit waarom ik dat allemaal hoorde zo ‘s morgens vroeg. We zijn namelijk bezig met Project Vloer! We leven al een week gezellig met zijn alle in de kelder, omdat de vloer boven geschuurd, geschaafd, geverfd en gelakt gaat worden. Chemische dampen, herrie, zaagsel en verf. Kelder dus..
Nadat gister internet uitviel, was op het douchemuntje na, het kampeerplaatje compleet. De regen komt namelijk de hele week al met bakken uit de lucht vallen. Gelukkig heeft het ook zo zijn voordelen, in plaats van croissantjes halen we namelijk elke morgen verse bagels en koffie bij de Dunkin Donuts. En daar kan ik best aan wennen!
Ik heb nog niet helemaal bedacht hoe ik dat ga doen als ik terug kom in Nederland, bagels, pretzels en peanutbutter ice cream zijn inmiddels een absolute noodzaak geworden in mijn leven.

Maargoed, we beginnen de zomer dus met regen, de vakanties voor de kinderen zijn begonnen. Geen zwemles, gym, voetbal, of tennis, maar zomerkamp en vakantie. Lekker naar het zwembad en ‘s avonds de bbq aan, als het niet regent tenminste. Ook mijn school loopt bijna ten einde, we hebben nog twee weken les waarin we eindpresentaties hebben en dan heb ik mijn eerste officiele credits binnen. Leuke cursus en veel nieuwe mensen ontmoet. En ergens voelt het bijna als echte vakantie!

De zomers schijnen hier trouwens heerlijk te zijn, voor sommige is het zelfs de reden om hier te gaan wonen. Al zal deze zomer misschien iets minder worden, we zitten namelijk met grote angst te wachten op de cicaden. Ik vind ze eruit zien als vliegende kakkerlakken en ze schijnen ook nog eens een ongelooflijke herrie te maken. Sommige mensen beweren dat je niet meer zonder paraplu over straat kan en anderen zeggen dat alle beesten samen net zo'n herrie kunnen maken als een auto alarm. De cicaden dus, enorm vervelende, vliegende, vieze beesten die eens in de 13 of 17 jaar (ligt eraan welke soort het is) vanuit de grond naar boven komen. Mogen jullie raden welk jaar het is....

Verder ben ik zondag in een lift gestapt die me werkelijk waar angstzweet op bezorgde, maar me naar de mooiste plek in New York bracht. Top of the Rock. Het uitzicht was zoals de films, foto's en posters, maarrrr nu met mijn eigen ogen! Now, you're in New York. Een beetje hyper werd ik er van, het besef dat ik echt hier ben en voorlopig ook nog niet weg ga.

Toen ik afgelopen zondag druk kletsend met mijn buurmeisje de zebrapaden overliep zonder te kijken en bijna van onze sokken werden gereden door zo'n beroemde gele taxi, bedachten we allebei hoe gek het is dat het bijna gewoon voelt, New York...
De stad waar je doodmoe heen kan gaan en met energie terug komt.
Deze week trappen ze af met het Maroon 5 concert wat vroeg in de morgen plaats vindt. De start van een zomer lang gratis concerten. En elke week is er een rooftop-brunch voor au pairs, compleet met zwembad en uitzicht. En buiten alle activiteiten om is er nog zoveel wat ik wil zien! Met zoveel moois in het vooruitzicht voel ik me eindelijk gerechtvaardigd om te zeggen : I love New York!

Ben natuurlijk inmiddels ook in Washington DC geweest en ik ben er nogsteeds van onder de indruk! De stad is schoon, open en ontzettend mooi. We vertrokken op vrijdag rond een uurtje of 1 richting de hoofdstad. Felix was na een kwartier in slaap gevallen, maar werd wakker en was nogal moody. Zijn rug deed pijn, toen zijn buik, toen nog iets en nog iets en nog iets. En toen was hij het echt zat en begon te krijsen,schreeuwen en eisen dat hij uit de auto wilde. Ja ja Felix, wij ook...
Niet serieus genomen dus. En toen kwam het, midden in een grote snik begon hij enorm over te geven.. Noooooo, aaaaaah... Alles eronder en die lucht oeff..

Dus daar stonden we, midden in de file auto aan de kant, Felix eruit en Dave en ik met 100.000 wipes, Charlotte nieuwe kleren zoeken en Felix in zijn onderbroek de boel schoon te maken. Dave bleek de grootste held, die heeft bij het volgende pompstation luchtverfrisser en geurdingen gehaald en rustig alle stukjes tussen de riempjes weg zitten halen. Ik zal jullie de rest besparen.
De kids waren echt goed in de auto helemaal, omdat we er uiteindelijk 7,5 uur over hebben gedaan. Ik deel mijn kamer met Stella en ik had allang bedacht dat het natuurlijk vroeg in de morgen een feestje zou worden. Nou lig ik daar om 7 uur wakker en slaapt mevrouw heerlijk door tot 8. Daarna het eerste halfuur nog totaal niet aanspreekbaar, ik wil later ook wel zo'n uitslaapkind!!

Op de eerste dag picknicken we bij het Capitool en via de hop on- hop off bus kunnen we mooi veel zien. We genieten van de rit en alles wat we zien. De gids verteld enthousiast de verhalen en geschiedenis van de gebouwen. Stella vindt het allemaal iets minder spannend, net op het moment dat de hele bus stil is roept Stella : ‘ Ohhhhh mommy, this guy talks like forever.'

We sluiten de dag af met een heerlijk etentje in Georgetown. Georgetown is een area in Washington en ongelooflijk mooi! Het is dan ook de plek waar we het weekend veel te vinden zijn, we bekijken alle hoogtepunten van Washington DC en sluiten de dag af in de haven of het gezellige stadje van Georgetown.

Deze week had ik mijn tweede au pair meeting, ijs maken en eten bij onze coordinator. Bah, alweer ijs! Ik geloof dat na een jaar mijn lichaam niet meer voor 60 procent uit water bestaat, maar uit ijs. Maar mennn.. ze maken het ook zo lekker!! Ik ben inmiddels niet meer nieuw in mijn au pair groep en dat is best gek. Ik zit hier al bijna 2,5 maand en er zijn al weer zoveel nieuwe mensen gekomen dat het alleen nog maar langer voelt.

Heel raar om te beseffen dat er dus al een kwart van het jaar op zit. Zou het bijna op mijn heupen krijgen. Bijna dan, want ik ben nog steeds lekker lui en van het laatste moment. Al begin ik inmiddels wel door te krijgen dat het daadwerkelijk de moeite waard is om echt dingen vooruit te plannen. Volgend weekend ben ik het hele weekend vrij, wie weet.. Een mooi weekend om iets in te plannen!

Ik heb dit weekend ook mijn eerste parkeerboete gekregen. Na een middag lekker liggen in het park besloten Daisy en ik dat de dag niet compleet was zonder een Starbucks. We parkeren de auto en lopen richting Starbucks.‘ Daisy do you know if we need to pay for the car today?' ‘ No no, we don't it's Sunday!' Als we terug naar huis rijden plakt er een, in eerste instantie onbekende, envelop op de ruit. Waar Daisy nog loopt te geinen dat het vast van de man is die we in Starbucks zagen, voel ik hem al aankomen, shit! Als we stilstaan plukt Daisy snel de envelop van de ruit en bekijken we de schade. Twintig dollar, dat valt mee. En als we het gelijk de eerste werkdag betalen krijgen we zelfs korting en betalen we maar 15. Wat een systeem. We rijden verder en discussieren verder over hoe raar het wel niet is dat we opeens wel op zondag moeten betalen. Als we tien minuten verder zijn begint Daisy opeens te lachen. ‘Mandy?' ‘Yes?? Why are you laughing?' ‘ Well..... it's freaking saturday!!'